โมโหมากๆๆ เมื่อเช้าไปเรียนมา

 ไอเพื่อนที่ไปกินข้าวด้วยกัน แม่งปาก .... มาก

 แม่งตูขำอาจารย์อยู่ เอี้ยนี่เข้าใจว่าตูขำมัน

อาจารย์ก็มองอยู่ ก็เลยต้องเลยตามน้ำว่าขำมัน

แม่งเสือกไม่เข้าใจคิดจริงจังว่าขำมัน

แล้วยังหันมาพูดนิ่งๆว่า "ที่อ่านอยู่เพราะเราไม่เคยต้องจำสูตรแต่เราใช้เพียงความเข้าใจ"

ฟังแล้วก็ปริ๊ดสิ โง่แค่ไหนก็รุ้ว่าด่าชัดๆ

 

สิ่งที่เราเกลียดที่สุดถึงการดูถูกคน และถึงแม้ว่ามันจะเก่งแค่ไหนก็ไม่มีสิทธิที่จะมาดูถูกคนอื่น

ถ้าเราดูถูกมันบ้าง ถ้าเราไม่คิดจะแคร์ว่ามันรุ้สึกอะไร เราอยากพูดอะไรพูดเลย

ป่านี้เรากับมันคงไม่สามารถจะเป็นเพื่อนกันได้ แต่ตอนนี้เรายังทน

แต่บอกก่อนเลยว่า เราอยุ่ได้เพราะเรามีเพื่อนอีกเยอะ ไม่แคร์

แต่แค่ไม่ชอบผูกกับคนเยอะๆถึงมาอยุ่กับมัน  แต่มันดูเหมือนจะไม่มีเพื่อนเลยนะ

 

ถ้าฉันพูดตรงตามที่ฉันคิดหล่ะก็ เธอหน่ะไร้มนุษยสัมพันธ์สุดๆ  ไม่เคยความรุ้สึกคนอื่น ชอบดูถูกคนอื่น เอาแต่ตัวเองเป็นหลัก แต่ที่ฉันครบเธอเพราะวันๆฉันแค่ไปนั่งเรียนและกินข้าวกับเธอ ฉันไม่เคยคิดจะไปเที่ยวกับเธอหรอก

 

สุดท้ายนี่เป็นครั้งแรกที่เราจะพูดว่าด่าลับหลังก็ได้ แต่ว่า เนื่องจากเราไม่ชอบคนขี้นินทา

เพราะฉะนั้นเราไม่ไปพูดให้คนอื่นฟังหรอกว่าเธอนิสัยแย่แค่ไหน แต่เราขอระบายไว้ในไดอารี่ส่วนนึงของชีวิต

ว่าเคยได้โมโหใครสุดๆก็คราวนี้แหละ